Er is al veel over geschreven in de media en velen hebben hun kant al verwoord. Hoewel ik dichtbij was wil ik er niet teveel woorden aan wil besteden, bij deze mijn verhaal:
Wat een mooie dag had moeten zijn werd een drama. Pauline en ik stonden 40 meter achter de naald even te wachten op de koninklijke bus. Toen kwam de knal.
Een agent kwam naar ons toe en riep dat het chaos was. Ik heb de EHBO tas gepakt die ik ’s middags nodig had en ben gaan rennen. Politie bij de auto wees naar de kruising, ga daar maar helpen. Aldus geschiedde, voor zover ik kon. Er waren vele hulpverleners, een Rode Kruis post stond er vlakbij en in de buurt bleken vele artsen, chirurgen en verpleegkundigen te wonen/staan. Met z’n allen hielpen we zover we konden. Mijn ehbo-tas werd geplunderd door vele mensen. Enfin, het was onbeschrijfelijk en ik bespaar de details. Na ongeveer 45 minuten waren er zoveel ambulancebroeders en brandweerlieden die de taken overnamen dat de hulpverleners uit het publiek en Rode Kruis zich terugtrokken.
Daarna kwam de klap voor mij en ik denk wel voor vele collegae. Jullie zullen vele beelden op TV of in de krant hebben zien staan. Hierbij een foto uit de Volkskrant van 1 mei van mij als hulpverlener (die in het groene uniform geknield, ik was immers verkleed voor de historische optocht) en na afloop toen ik na 30 minuten zoeken Pauline gevonden had en uitgehuild had door mijn moeder geschoten. Die was tesamen met mijn vader aanwezig om foto’s van de optocht te maken. Het was fijn om Pauline en mijn ouders daar te hebben voor de eerste opvang. Ook Pauline d’r moeder en diens partner Wim waren snel ter plaatse wat bijzonder fijn was.
Vandaag de day-after was heftig. Hoewel ik goed geslapen had speelde deze ochtend de film zich non-stop af. Daarna ziek gemeld op m’n werk. Dat was een voorstel van PZ en m’n manager die alles gezien en gehoord hadden. De rest van de dag gejojo-ed met de emoties. En volgens de Rode Kruis traumahulp die ik geraadpleegd heb zal dit nog wel zeker een week duren voor de ergste emoties verwerkt zijn. Daarna kan het nog maanden duren voor alles helemaal een plek gekregen heeft.
Verslagenheid na afloop
Nu het avond is ben ik na vele telefoontjes van familie en collegae eindelijk wat rustiger. Pauline en ik hebben de rampplek bezocht en op het gemeentehuis het condoleanceregister getekend. Vanavond nog een bijeenkomst bij het Rode Kruis en dan zien we weer verder…. het leven moet weer ritme krijgen.
Waarom ik dit schrijf? Opdat men kan weten dat ik en velen met mij dit nog lang bij me draag en het me heel zwaar geraakt heeft! Hoewel alles met Pauline, mijn familie en dierbaren goed is waren de beelden die ik gezien heb van dien aard dat het heel heftig aan is gekomen! Ook het idee dat er toch al 6 slachtoffers het niet gered hebben, dat spookt mee en brengt mijn gedachten bij de naasten en nabestaanden van hen die getroffen zijn!
Het is deze emotie die ik wil delen. Ik kan ook vertellen dat Pauline sterk geraakt zoals de laatste foto laat zien die is genomen door een Stentor fotograaf vlak nadat we mijn ouders ontmoet hadden en haar beste vriendin kwam aangesneld! Ze is een enorme steun voor me, maar heeft zelf ook wel wat trauma opgelopen door alles.
Dank allen voor de reacties, dat doet ons heel goed
Een uitsmijter, nogal schokkend, een foto van mij in de Belfast Telegraph:
